Robuuste wilde roos
Kenmerken
Esthetiek
Tuinieren
Locatie
Hondsroos
De Hondsroos, botanisch Rosa canina, is een inheemse wilde roos die uitblinkt door haar natuurlijke groeikracht en haar sierlijke, licht overhangende takken. U kiest deze soort voor een natuurlijke haag of een bloeiende afscheiding.
Plant haar op een zonnige of halfschaduwrijke plek in gewone tuingrond. Na enkele jaren vormt zij een dichte struik van bijna drie meter hoog, die vogels beschutting en voedsel biedt.
Waarom kiezen voor deze inheemse wilde roos
De Rosa canina onderscheidt zich van gekweekte rozen door haar eenvoud en soberheid. Haar enkele, lichtroze en geurende bloemen verschijnen van mei tot juli. Anders dan veel tuinrozen vraagt zij weinig verzorging en verdraagt zij droogte goed.
In de herfst volgen op de bloemen rode rozenbottels, eetbaar en rijk aan vitamine C. U verwerkt ze tot siroop, gelei of thee, mits u de haartjes binnenin zorgvuldig verwijdert.
Waar plant u deze struik het best
Deze roos gedijt in vrijwel elke grond, van zandig tot kalkrijk en kleiig, zolang de bodem doorlatend is. Zij is uitstekend geschikt als een van de vele wilde rozenstruiken voor een tuin voor de wilde natuur of een tuin uit de wind.
Snoei en onderhoud door de seizoenen heen
Met een winterhardheid tot -28°C trotseert de Hondsroos vorst en bergklimaat zonder bescherming. Haar snelle groei vraagt jaarlijkse aandacht om haar in vorm te houden.
Snoei aan het einde van de winter de oudste en beschadigde takken weg. Zo blijft de struik gezond en bloeirijk. Deze soort is weinig gevoelig voor ziekten, wat het beheer eenvoudig maakt.
Met welke planten combineert u haar
De Hondsroos vormt een natuurlijke haag samen met andere rozenstruiken en inheemse heesters zoals meidoorn of sleedoorn. Haar geurende bloemen trekken bijen aan, haar bottels lokken vogels.
In een gemengde border geeft zij structuur en hoogte. Zaaien uit rozenbottels is mogelijk, al vraagt kieming geduld en een koudeperiode. Zo groeit uw tuinplezier seizoen na seizoen.
PRO TIP : Hondsroos
Plant de hondsroos bij voorkeur in het najaar, van oktober tot december, of in het vroege voorjaar in maart en april. In deze rustperiodes wortelt de struik rustig aan voordat de groei losbarst. Vermijd planten bij strenge vorst of in doorweekte grond.
Snoei aan het einde van de winter, voordat de nieuwe groei begint. Verwijder dode, beschadigde en de oudste takken om de struik gezond en luchtig te houden. Een lichte vormsnoei na de bloei kan, maar dan verliest u wel de sierlijke rozenbottels.
De hondsroos, botanisch Rosa canina, is een inheemse wilde roos met sierlijke overhangende takken en enkele, lichtroze geurende bloemen. Zij groeit snel, wordt tot drie meter hoog en vormt rode rozenbottels. Zij is winterhard, robuust en geliefd bij bijen en vogels.
Ja, de rode rozenbottels zijn eetbaar en rijk aan vitamine C. U verwerkt ze tot siroop, gelei of thee. Verwijder wel zorgvuldig de haartjes en zaadjes aan de binnenkant, want die kunnen de huid en keel irriteren.
